Advertisements

ஜன்னலுக்கப்பால்
விழுந்து கிடக்கிறது
என் பொன்னிறத் தும்பி

அமானுஷ்ய இரவுகளில்
கோடுகளற்ற
வெற்றுக் கிண்ணத்தை
சொட்டுக் கண்ணீர்
கொண்டு உயிர்ப்பித்துக்
கொண்டிருக்கிறது தாகம்

செங்குருதி வியர்வை படிந்த
பிணந்தின்னும் கழுகுகளை
கரும்புகை மண்டலம்
வதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது

சுயம் தொலைத்த ஓர் தேடல்
பரிசுத்த ஆன்மாக்களின்
உணர்வுத் தூண்டல்களை
நுரைச்சுரைப்போடு அணிவிக்கிறது

என் பேனை ஓர் மனவெளியில்
சிக்கிக்கொண்ட கரும்பாம்பாய்
சிவப்பு நட்சத்திரங்களை
விழுங்கி மூச்சையாகிறது.

மிஸ்ரா ஜப்பார்

Leave a Reply

%d bloggers like this: